Ik werk nou eenmaal het beste onder druk, dus mocht ik weer eens verdwijnen, waarschuw me gewoon even (P.s. Het helpt ook wel als ik eigenlijk een werkstuk moet maken, die ik zo weer even uit kan stellen).

Sinterklaas gevierd dit weekend, met het gezin. Was op Donderdag al naar Hengelo gegaan, want ik ben zo gelukkig om op vrijdag geen les te hebben. Iedereen vond mijn cadeautjes erg leuk, wat fijn was, want ik had er ook best wat tijd & geld in gestoken en in de meeste gevallen was het een gok, want verlanglijstjes maken is onze familie niet zo goed in blijkbaar. Ik ook niet trouwens, maar ik schijn gemakkelijk te zijn, ik moest alleen nog een verlanglijstje inleveren, toen iedereen alles voor me al in huis had, omdat het anders niet eerlijk was dat alle anderen wel lijstjes moesten maken.

Nou, wat heb ik gekregen? Vooral nuttige dingen..
Ik heb een magneetbord gekregen, zo’n soort prikbord met magneten, waar je tegelijkertijd op kunt schrijven?) met pennen, magneten, pennenhouder en wisser en een magneet die mijn ouders denk ik bijpasselijk vonden en mijn motto mee willen defineren:
“It’s better to have
loved & lost
than to live with
the psycho
the rest of
your life”
Ze zeiden van tevoren: NU ga je vast huilen. En jawel, meteen tranen in mijn ogen. Maar meestal als ze zoiets zeggen zit ik al half in de bui die ze benoemen.
Verder heb een sinasappelpers gekregen, een kostuum drama boek (ja, daar ben ik nog steeds niet van af) en van mijn zusje eye-liner, een geurtje en toblerone. Sinds ik een bril heb, vind mijn familie dat ik me moet opmaken, sinds ik uit huis ben vinden ze dat ik uit moet – en dus een geurtje nodig heb (??) en de toblerone is gewoon omdat ik me afvroeg hoe dat zou proeven, omdat we altijd bij wiskunde figuren leerden herkennen met die dozen daarvan, maar ze nooit echt mochten proeven, die waren voor de juf zelf.

Okay, lang verhaal met lange kromme zinnen, maar ik ben moe.